خیلی فکر کردم که من وبلاگم دوست دارم چرا از وقتی که نت وصل شد کم میام کم می نویسم. سرم شلوغه ولی نه انقدری که نتونم بیام اینجا. شاید چون یاد گرفتم که همه غم هارو آدم نمیگه می ریزه تو خودش. گاهی وقتا انقدر غم بزرگ و دردناک میشه که توان نداری اخ بگی چه برسه به نوشتن و بیان کردنش. انگار یاد گرفتم به جای حرف زدن ساکت تر بشم.